Autor konspektu: Ewa Jakubiak – Szydłowska
Temat: Życzę Ci…- uczymy się składać wyjątkowe życzenia.
Czas: 45 minut Czytaj resztę wpisu »
Autor konspektu: Ewa Jakubiak – Szydłowska
Temat: Życzę Ci…- uczymy się składać wyjątkowe życzenia.
Czas: 45 minut Czytaj resztę wpisu »
Autor konspektu: Ewa Jakubiak-Szydłowska
Temat: Piszemy zaproszenie.
Czas: 45 minut Czytaj resztę wpisu »
Autor konspektu: Ewa Jakubiak-Szydłowska
Temat: Podział wypowiedzeń ze względu na ilość orzeczeń.
Czas: 45 minut Czytaj resztę wpisu »
Autor konspektu: Ewa Jakubiak-Szydłowska
Temat: „Co przeważyło szalę?”- Żywot św. Wojciecha
Czas: 90 minut Czytaj resztę wpisu »
Autor konspektu: Ewa Jakubiak-Szydłowska
Temat: Jaki jest wiatr? Charakterystyka wiatru na podstawie wierszy: „Dwa wiatry” J.Tuwima i „Jak wygląda wiatr?” D.Wawiłow.
Czas: 90 minut Czytaj resztę wpisu »
Autor konspektu: Ewa Jakubiak-Szydłowska
Temat: Skąd się wzięły pory roku – fragment mitologii greckiej
Czas: 45 minut Czytaj resztę wpisu »
Autor konspektu: Ewa Jakubiak-Szydłowska
Temat: Czy rycerze się obudzą? Jan Kasprowicz „O śpiących rycerzach w Tatrach”.
Czas: 90 minut. Czytaj resztę wpisu »
Autor konspektu: Ewa Jakubiak-Szydłowska
Temat: Przyjaźń cenniejsza niż …
Czas: 45minut Czytaj resztę wpisu »
Autor konspektu: Ewa Jakubiak – Szydłowska
Temat: „Góry nad wodą klęczą jak praczki” – A. Kamieńska „Widok z gór”.
Czas: 45 minut Czytaj resztę wpisu »
Autor konspektu: Ewa Jakubiak – Szydłowska
Temat: Jaki jest wiatr? Charakterystyka wiatru na podstawie wiersza Dwa wiatry Juliana Tuwima.
Czas: 45 minut Czytaj resztę wpisu »
Autor konspektu: Ewa Jakubiak – Szydłowska
Temat: My zasady dobrze znamy, ortografii się nie damy – pisownia wyrazów z ch i h.*
Czas: 45 minut Czytaj resztę wpisu »
Autor konspektu: Ewa Jakubiak-Szydłowska
Temat: U i ó łatwa gra, gdy zasady każdy zna
Czas: 45 minut Czytaj resztę wpisu »
Autor konspektu: Ewa Jakubiak-Szydłowska
Temat: Przygotowujemy przedstawienie pt. „Kot w butach”.
Czas: 45 minut Czytaj resztę wpisu »
Autor konspektu: Ewa Jakubiak – Szydłowska
Temat: „Słońce spuściło głowę, obłok zasunęło” – powtórzenie wiadomości o środkach stylistycznych na podstawie fragmentu „Pana Tadeusza”.*
Czas: 45 minut Czytaj resztę wpisu »
Autor konspektu: Ewa Jakubiak-Szydłowska
Temat: Czy drzewa mają duszę? – „Kult drzew” J.G. Frazer`a i „Kalina” T. Lenartowicza.
Czas: 90 minut Czytaj resztę wpisu »
Autor konspektu: Ewa Jakubiak-Szydłowska
Temat: Jaki może być dom?
Czas: 45 min. Czytaj resztę wpisu »
Autor konspektu: Ewa Jakubiak-Szydłowska
Temat: „Dom, w którym śmieszy” Jerzy Ficowski
Czas: 45 min.
Cele:
-uczeń rozumie treść wiersza i potrafi wyodrębnić obrazy w nim zawarte Czytaj resztę wpisu »
Autor konspektu: Ewa Jakubiak-Szydłowska
Temat: Staś Tarkowski – opis postaci
Czas: 90 min.
Cel: tworzenie charakterystyki Stasia Tarkowskiego Czytaj resztę wpisu »
Autor konspektu: Ewa Jakubiak-Szydłowska
Temat: Czy budziki śpią? – J. Ficowski „Jak budzik nocą chodził”.
Czas: 45 minut
Cele:
- uczeń wie czym są wyrazy dźwiękonaśladowcze
- uczeń potrafi odnaleźć wyrazy dźwiękonaśladowcze w tekście Czytaj resztę wpisu »
Autor konspektu: Ewa Jakubiak-Szydłowska
Temat: Jak poprawnie zapisać adres?
Czas: 45 minut
Cele:
- nabywanie umiejętności poprawnego zapisywania adresu
- stosowanie skrótów grzecznościowych Czytaj resztę wpisu »
TEMAT: I ty może stać się niewidzialny! „Goliszowe buty” K. Malickiego.
Cel główny: Zapoznanie się z utworem „Goliszowe buty” K. Malickiego. Problem moralny: czy bycie niewidzialnym niesie za sobą same plusy? Rozbudzenie wyobraźni i inwencji twórczej. Czytaj resztę wpisu »
TEMAT: W oczekiwaniu na skrzydlatych rycerzy
Cel główny: Zapoznanie się z utworem „O śpiących rycerzach w Tatrach” J. Kasprowicza Czytaj resztę wpisu »
TEMAT: Co wydarzyło się w Kruszwicy? Podanie i legenda.
Cel główny: Zapoznanie się z utworem „Podania o Popielu” C. Niewiadomskiej Czytaj resztę wpisu »
Cel główny: Uczniowie poznają co to jest mit. Zwrócenie uwagi uczniom na wymogi zachowania podczas różnych oficjalnych uroczystości, m.in. w zależności od statusu osoby. Czytaj resztę wpisu »
TEMAT: Poetycki obraz wiatru w utworze J. Tuwima „Dwa wiatry”
Cel główny: Rozbudzenie wyobraźni, myślenia abstrakcyjnego i inwencji twórczej. Czytaj resztę wpisu »
TEMAT: Kim jesteś rzeczowniku? Powtórzenie wiadomości z rzeczownika.
Cel główny: Utrwalenie wiadomości o rzeczowniku. Czytaj resztę wpisu »
TEMAT: Savoir-vivre dla każdego – przyjęcie. Czytanie ze zrozumieniem.
Cel główny: Sprawdzenie umiejętności ucznia z zakresu czytania ze zrozumieniem. Czytaj resztę wpisu »
TEMAT: Przygotowania do konkursu recytatorskiego.
Cel główny: Zbadanie którzy uczniowie mają problemy z wymową i ewentualne rozpoznanie problemu. Ćwiczenia motoryki narządów mowy. Rozbudzenie wyobraźni i inwencji twórczej. Czytaj resztę wpisu »
TEMAT: Kiedy dodam orzeczenie równoważnik w zdanie zmienię. Zdanie czy równoważnik? Rozpoznam bez wątpienia, gdy poszukam orzeczenia.
Cel główny: Poznanie nowego rodzaju wypowiedzenia Czytaj resztę wpisu »
TEMAT: Czy warto być egoistą? Baśń o „Samolubnym Olbrzymie”
Cel główny: Uczniowie wiedzą co wiąże się z byciem samolubnym, jakie są tego konsekwencje. Czytaj resztę wpisu »
TEMAT: Czy można zważyć słowa?
Cel główny: Rozwijanie umiejętności odbioru dzieła literackiego. Próba refleksji dotycząca rzeczywistości i własnej w niej obecności. Czytaj resztę wpisu »
TEMAT: Nie taki diabeł straszny jak go malują
Cel główny: Wzbudzić w uczniach empatię wobec otaczającej ich przyrody, w szczególności wobec gatunków zagrożonych wyginięciem. Ekologia a problem moralny. Czytaj resztę wpisu »

Wampir – klasyczna definicja wampira identyfikuje postać z trupem zmarłej osoby. Wg ludowych podań wampirem mogą zostać : przedwcześnie zmarłe osoby, czarownica, heretyk, dziecko z nieprawego łoża oraz wilkołak (charakterystyczne przenikanie postaci).
Głównym pożywieniem wampira jest krew, mająca także wartość sakralną. Postać wampira powstała na skutek obaw przed zmarłymi i ich zjawami. Czytaj resztę wpisu »

Psychoanaliza jako terapia zapoczątkowana pod koniec XIX wieku spełnia funkcję kataryczną. W trakcie zabiegu pacjent zostaje poddawany hipnozie, a lekarz analizuje i interpretuje snutą przez niego opowieść. Twórcą nowego aparatu „leczącego duszę” jest Freud, który psychikę widział jako niepodzielną całość, w której można wyodrębnić poszczególne elementy. Czytaj resztę wpisu »

Konspekt zajęć z języka polskiego. Mity greckie – Herakles
TEMAT: W pogoni za fortuną. Pytanie o aktualność mitu o Heraklesie
Cel główny: Konfrontacja kultury antycznej ze współczesną rzeczywistością.
Cele operacyjne:
Konspekt lekcji stanowi skrócony opis przebiegu zajęć, pomagający nauczycielowi we właściwym przeprowadzaniu lekcji i przyspieszający proces zdobywanych przez niego umiejętności dydaktycznych.
Narzędzia umożliwiające przygotowanie konspektu:
a) Znajomość programu nauczania, który umożliwi nauczycielowi właściwy rozkład materiału przedmiotowego.
b) Wyznaczenie celów lekcji (cele poznawcze, wychowawcze, kształtujące itd.)
c) Ustalenie kolejności poszczególnych składowych lekcji i określenie czasu ich trwania.
d) Określenie stopnia przyswajalności wiedzy za pomocą prezentowanych na lekcji materiałów.
e) Wybór metod kontrolujących wyniki pracy uczniów. Czytaj resztę wpisu »
W myśl przepisów powinnością każdego nauczyciela jest: rzetelna realizacja obowiązków związanych z powierzoną mu funkcją oraz podstawowymi celami szkoły (dydaktyczną, wychowawczą i opiekuńczą), w tym również z zapewnieniem bezpieczeństwa uczniom w czasie zajęć organizowanych przez szkołę. Wspieranie uczniów w ich rozwoju, dążenie do ciągłego rozwoju osobowego, kształcenie i wychowywanie młodzieży w umiłowaniu Ojczyzny, w atmosferze wolności sumienia i szacunku dla każdego człowieka, dbałość o kształtowanie u uczniów postaw moralnych i obywatelskich, pokoju i przyjaźni między ludźmi różnych narodów, ras i światopoglądów.[1] Czytaj resztę wpisu »
Ogromny wpływ na rozwój metodyki i dydaktyki nauczania miała teoria konstruktywizmu, której twórcami są między innymi : J. Dewey, J. Piaget i L.S Wygocki. Podstawowym założeniem nurtu pedagogicznego jest przekonanie, że wspólne interakcje jednostki ze społeczeństwem wspomagają rozwój intelektualny uczniów. W związku z powyższym istotna staje się rola nauczyciela, który odpowiada za proces kształcenia swoich podopiecznych, a także rola szkoły, która musi odejść od skostniałego systemu, opartego na przekazywaniu wiedzy teoretycznej i zacząć sięgać po nowe metody kształcenia.[1] Czytaj resztę wpisu »
I. Podstawa programowa
Istotny głos w rozważaniach o systemie nauczania języka polskiego zajmuje dokument prawny Ministerstwa Oświaty, czyli tzw. Podstawa programowa, dzięki któremu można wskazać współczesne tendencje edukacyjne, jak choćby omawiana wyżej integracja treści, czy funkcjonalność wiedzy.[5] Czytaj resztę wpisu »
II. Propozycje wydawnicze
W swoich rozważaniach poświęciłam wiele uwagi podmiotowemu charakterowi kształcenia, które wpływa na traktowanie procesu edukacyjnego jako całości, niedającej się rozdzielić od funkcjonowania w społeczeństwie, a kształcącej odpowiednie postawy, które pozwolą zgłębiać tajniki wiedzy i usprawniać komunikację międzyludzką. Czytaj resztę wpisu »
III. Metody
Przekształcanie wiedzy w umiejętności w głównej mierze zależy od metod nauczania, czyli konkretnych sposobów realizacji tematu. Współcześnie ogromną popularność zyskują tzw. metody aktywizujące, których istota polega na czynnym udziale uczniów w toku prowadzonych zajęć. Poniżej przedstawiam rozwiązania, których można użyć w odniesieniu do zaproponowanego przeze mnie cyklu lekcji.
Najczęściej stosowaną techniką aktywizującą jest tzw. praca w grupach, która uczy rówieśników, w jaki sposób planować czas pracy, dzielić się spostrzeżeniami, co w efekcie prowadzi do osiągania wyników poprzez współdziałanie. W obrębie wymienionej metody, kształtują się kolejne, które pozwalają nauczycielowi projektować zajęcia, zmierzające do nabywania umiejętności pracy zespołowej.[16] Czytaj resztę wpisu »
Nie ulega wątpliwości, że największy wpływ na przyrost słownictwa doby średniopolskiej miały zapożyczenia, które przedostawały się do polszczyzny w wyniku ożywienia stosunków gospodarczych, kulturalnych oraz naukowych pomiędzy Polską, a pozostałymi krajami Europy Środkowej.
Język czeski
Znajomość języka czeskiego w elitarnych kręgach stała się symbolem wykształcenia i kultury osobistej, co zaowocowało przenikaniem do polszczyzny wielu wyrazów obcego pochodzenia. Moda językowa związana z czeszczyzną okazała się krótkotrwała, w związku z czym do dzisiaj przetrwało tylko kilka wyrazów z okresu między XV a XVI wiekiem, a wśród nich są, takie leksemy jak: duchowieństwo, nabożeństwo, sprawiedliwość czy zwolennik.
Język niemiecki
Nauka w dobie średniopolskiej
Teksty naukowe pozostawały pod wpływem łaciny, dlatego najważniejsze dzieła tego okresu, czyli „De revolutionibus orbium coelestium” Mikołaja Kopernika i „De republica emendanda” Andrzeja Frycza Modrzewskiego nie były napisane po polsku, pomimo że ich twórcami byli nasi rodacy. Pierwsi autorzy występujący przeciwko hegemonii łaciny to Marcin Bielski i Maciej Stryjkowski, którzy opracowane przez siebie kroniki wydali w języku narodowym. W zakresie prawa to Bartłomiej Groicki ( „Porządek sądów i spraw miejskich prawa magdeburskiego”) i Paweł Kuszewicz ( „Dzieje w koronie polskiej”) stali się propagatorami języka ojczystego. W dziedzinie geometrii byli to Stanisław Grzepski i Stanisław Solski, a w dziedzinie myśli społecznej Andrzej Frycz Modrzewski. „O ziołach i mocy ich” zostało napisane przez Stefana Falimierza, wpisując się w nurt dbałości o język ojczysty ze strony przyrodników, a wśród nich byli także Marcin Siennik i Marcin z Urzędowa. W obronie języka polskiego wystąpiło również wielu innych uczonych zajmujących się, np. myślistwem, architekturą czy techniką wojskową.
Na początku XVI wieku rozwija się szkolnictwo, a język polski staje się pomocniczym językiem dla wykładowej łaciny, w związku z czym powstają liczne opracowania poświęcone polszczyźnie, a najważniejsze z nich to:
a) Leksykon łacińsko-polski Jana Mączyńskiego z 1564 roku
b) „Polonicae grammatices institutio” Piotra Statoriusa-Strojeńskiego z 1568 roku
c) „Thesaurus Polono-Latino-Greacus” Grzegorza Knapiusza z lat 1621-1632
d) „Dictionarium trilingue” Mikołaja Volckmara z 1596 roku
e) Rękopiśmienny słownik bydgoskiego bernardyna Bartłomieja
Innowiercy i katolicy
Wpływ ruchów reformacyjnych i kontrreformacyjnych na język polski w dobie średniopolskiej był nie bez znaczenia, a różnowiercy zostawili po sobie trwały ślad w postaci pism w języku narodowym, z których najważniejsze są:
a) „Catechismus” Jana Seklucjana,
b) „Postylla” i „Apocalypsis” Mikołaja Reja,
c) „O różnicach teraźniejszych…” Grzegorza Pawła z Brzezin,
d) „Katechizm z naukami i pieśniami” Krzysztofa Kraińskiego.
Kościół katolicki nie pozostał bierny i pomimo niechęci wobec korzystania z języka polskiego wytoczył ostre działa w postaci następujących tekstów:
a) „Rozmowy dworzanina z mnichem” Marcina Kromera
b) „Nauka prawego chrześcijanina” Benedykta Herbsta
c) „O jedności Kościoła Bożego” Piotra Skargi
d) „Postylle Katolicznej część wtóra” Jakuba Wujka
Jednym z zadań elit politycznych jest krzewienie wartości poprzez ukazywanie wzorców, dlatego władza, biorąc czynny udział w formowaniu działań, wpływających na rozwój całego państwa, powinna czuć się odpowiedzialna za rodzaj i sposób podejmowanych decyzji, które warunkują społeczne nastroje. Toteż, żeby pozyskać zwolenników, należy postępować wedle ogólnie przyjętego kryterium szacunku wobec drugiego człowieka, uczciwości i bezinteresowności. Czytaj resztę wpisu »
Podejmując się próby charakterystyki języka współrozmówców trzeba jednoznacznie wskazać na błędy, jakie pojawiają się w ich wypowiedziach. Budowane zdania są niepoprawne pod względem stylistycznym, składniowym i fonetycznym. Ich autorzy używają wulgaryzmów i innych ekspresywizmów. Zdania są urywane, niekompletne, uwidacznia się ich potoczny charakter. Adamowi Michnikowi zarzucono nawet, jako wybitnemu intelektualiście, że użył gangsterskiego slangu[1], podczas rozmowy prowadzonej z Lwem Rywinem, natomiast główny podejrzany w sprawie afery korupcyjnej użył języka pełnego skrótowości i niedopowiedzeń. Całość można określić jako akt komunikacyjny, w którym wypowiedzi są mozaiką i tylko ci którzy zaznajomili się z tematem będą mogli odpowiedzieć na pytanie, czego dotyczyła rozmowa.
Ponadto w wypowiedziach premiera nie brakuje błędów logicznych i gramatycznych, jak w tej o działaniach podejmowanych przez Zytę Gilowską: Pani premier niech się zajmie, tak powiem państwu tu otwarcie w tym gronie, niech się zajmie sytuacją polskiej służby zdrowia i przestanie niszczyć dalej polskie rolnictwo, niech ona się zajmie służbą zdrowia a nie dalszym niszczeniem polskiego rolnictwa, od tego jesteśmy my! [1] Lapsus słowny, którego przykład zamieściłam powyżej jest jednym z częstych błędów, jakie charakteryzują wypowiedzi byłego wicepremiera. Czytaj resztę wpisu »
Postawa prezentowana przez ludzi władzy nie wpływa korzystnie na zmiany, które pozwolą na wewnętrzny rozwój państwa, sprawia natomiast, że tak, jak pisze Leszek Kazimierz Gilejko: Znakiem tożsamości elit jest brak kultury politycznej.[1] Przedstawiciele rządu cieszą się złą sławą, między innymi dlatego, że nie uznają dialogu i kompromisu, wybierają otwarty konflikt i poszukują skandali, które mają skompromitować przeciwników. Polityczne spory ustępują rzeczowej dyskusji, a język dyplomacji staje się zbrutalizowany. Przestaje mieć znaczenie rozstrzygnięcie jakiegoś sporu, wspólne szukanie rozwiązań. Zadaniem rządzących, jak i opozycji jest ukazywanie różnic pomiędzy jednymi, a drugimi. Prowadzi to do swoistego paradoksu, gdzie państwo nie zostaje reformowane, przez brak podejmowanych działań, ale z niemożności podjęcia logicznego dyskursu. Czytaj resztę wpisu »
W wyniku reformacji i kontrefomacji zaczęły powstawać rozmaite przekłady Pisma Świętego, stanowiące o sile i potędze poszczególnych grup religijnych.
Biblie katolickie:
Biblie innowiercze:
Historia nauki o języku bada dynamikę przemian danego języka na przestrzeni dziejów i opisuje jego losy. Dzielimy ją na historię wewnętrzną, analizującą przemiany strukturalne we wszystkich podsystemach (fonologicznym, morfologicznym, składniowym oraz leksykalnym) i historię zewnętrzną, sprawdzającą zmiany kulturowe i społeczne w ciągu trwania danego języka. Czytaj resztę wpisu »
Słowniki historyczne języka polskiego
Doba staropolska (od połowy XII do przełomu XV i XVI wieku)
Słownictwo w dobie staropolskiej stale rosło, a jego ilość wynosiła ponad piętnaście tysięcy wyrazów i nic nie wskazywało na to, że leksemów nie będzie przybywać, gdyż wraz z przyjęciem chrześcijaństwa i wzrostem znaczenia Polski na tle innych państw europejskich zmieniała się mentalność ludzi. Stare przyzwyczajenia odchodziły w niepamięć, a zastępowały je nowe, związane z innym niż dotychczas stylem życia, co powodowało konieczność nazywania nowych przedmiotów i stanów. Czytaj resztę wpisu »
Drukarnie i drukarze
Ojcem druku był Jan Gutenberg, który wymyślił go w 1450 roku, jako sposób na przełamanie monopolu kupna książek wyłącznie przez przedstawicieli bogatych warstw społecznych. Wynalazek druku miał także przyśpieszyć proces tworzenia duplikatów autorskich dzieł, zamieniając pióro i kałamarz na czcionkę i tusz. W związku z powyższym w niedługim czasie w Europie zaczęły powstawać pierwsze drukarnie zajmujące się powielaniem egzemplarzy różnych książek. Pierwszy krótki tekst został wydrukowany we Wrocławiu u Kacpra Elyana na początku XVI wieku, a pierwsza książka u Floriana Unglera w Krakowie i był to „Raj duszny” Biernata z Lublina z 1513 roku. Właścicielami krakowskich drukarni byli:
a) Jan Haller
b) Hieronim Wietor ( w drukarni wydano Biblię w przekładzie Jakuba Wujka w 1593 roku)
c) Mark i Maciej Szarffenbergowie ( w drukarni wydano tzw. Biblię Leopolity z 1561 roku)
d) Mateusz Siebeneicher
e) Maciej Wierzbięta
TEMAT: Wulgaryzmy pod mikroskopem.
Cel główny: Uświadomienie uczniom, że młody człowiek powinien posługiwać się poprawną polszczyzną, unikając słownictwa potocznego i wulgaryzmów.
Cele operacyjne:
- uczeń wie, że język polski bogaty jest w wulgaryzmy, których należy unikać formułując własne wypowiedzi,
- uczeń wie, że należy unikać ordynarnych słów, zwłaszcza wtedy, gdy godzą w drugą osobę,
- uczeń posługuje się polszczyzną, w której wulgaryzmy są nieobecne
Cele dydaktyczne:
- uczeń dba o język ojczysty,
- buduje swoje wypowiedzi zgodnie z normami ustalonymi na lekcji,
- jest gotowy nawiązywać współpracę z nauczycielem i klasą Czytaj resztę wpisu »